ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΧΩΜΑ ΠΑΤΡΙΑ

Πέτρα όσια, Πέτρα τιμής, Πέτρα της Ρωμιοσύνης.

Σε σε στεργιώνει ο λογισμός και σφίζει η ανδρειοσύνη.

Πέτρα που σ'ακονίζουνε αέρηδες και κύματα της Λευτεριάς.

Πέτρα γαμψή κι απότομη σαν τ' Αετού τα νύχια.

Πέτρα που σε κυκλώνουνε οι δάφνες σα στεφάνια.

Πέτρα σοφά πελεκημένη και μ' ανθρωπιά μαστορεμένη.

Πέτρα Παρθενώνα, Πέτρα Ερμή, Πέτρα Βεργίνας.

Πέτρα Αγιά Σοφιάς, Πέτρα Ζαλόγγου,

Πέτρα ταμπούρι Λευτεριάς, κολοκοτρώνα Πέτρα.

Αρκαδίου, Πίνδου.. Ω, Πέτρα πάτρια κι ευλογημένη.

Χώμα ιερό, Χώμα αψύ. Χώμα αγνό και παρακαταθήκης χώμα.

Χώμα στον ήρωα αλαφρύ μα στον προδότη ατσάλι.

Χώμα που πίνεις ίδρωτες και ανθίζεις και βλασταίνεις.

Χώμα που πίνεις αίματα και αψεύεις και σκληραίνεις.

Χώμα που μεσ' στα σπλάχνα σου κάνεις τη σπίθα, φλόγα.

Χώμα σκλαβιά σε σπέρνουνε την Λευτεριά φυτρώνεις.

Χώμα που μεσ' τ'αυλάκια σου ιδανικά κυλάνε...

Ω, χώμα Πάτριο κι ευλογημένο.

Πέτρα και Χώμα Ελληνικά και πάντα τιμημένα.

Πέτρα και Χώμα Ελληνικά με δόξα ποτισμένα.

Πέτρα και Χώμα πάτρια, όσια κι ευλογημένα.

Είμαι κι εγώ ένα σπλάχνο σας και νιώθω υπερηφάνεια...

Αθήνα 1979   

Αφιερωμένο στους Καθηγητές μου  

με άπειρη εκτίμηση.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

ΣΤΗ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΥΠΑΡΚΤΟΥ

Η Ματιά του υπαρκτού μαγνητισμένη

ταξιδεύτρα στα διάπλατα των οριζόντων.

Η ματιά του Ήλιου μεταλλικός καθρέπτης

Πάνω στο μεσάλι της θάλασσας.

Η θάλασσα ένα τεράστιο γαλάζιο υφαντό

πλεγμένο στους αργαλειούς της Πηνελόπης.

Οι ανταύγειες του πελάγους πολύχρωμες

φλέβες ονείρων της Σαπφούς

που σαγηνεύουν τις ματιές των γλάρων.

Το εκκλησάκι στη μύτι του βράχου λάμπει

από θείο μεγαλείο μέσα στη ματιά του υπαρκτού.

Το νησί στο βάθος γιγάντιο κοχυλένιο κέλυφος

έχοντας καβάλα του σκέψεις τ' ουρανού.

Το σπίτι στο νησί κυψέλη,

που η οροφή του μοιάζει με το λοφείο εκείνου του κόκορα.

Το ποστάλι της γραμμής ταχτικός διαβάτης.

Τα βήματά του μοιάζουν σαν αυλάκια στο πέλαγος,

όπως τα βήματα του χρόνου αυλάκια στο μέτωπο του βαρκάρη.

Το βαστρυχωτό πελαγίσιο στήθος του βαρκάρη

μοιάζει με το απροσπέραστο δάσος της πλαγιάς

που μόνο οι κασσετοφωνικοί αντίλαλοι του μεταπράτη

                                              μπορούν να διαπεράσουν.

Η σημαία εκείνου του κότερου στέκει περήφανα

πάνω στην Ευζωνική πατούσα της Ενωμένης Ευρώπης

απέναντι από το Αφρικάνικο φυλλοκάρδι.

Ντάλα μεσημέρι ο αέρας πέφτει λυπόθυμος

μπροστά στα λυσσασμένα μάτια εκείνης της σμέρνας

που τροχά τ' ατσαλένια δόντια της στο γρανιτένιο βράχο.

Τα τζιτζίκια με τα κλαρινένια ράμφη

ροφούν χυμούς και τους μεταφράζουν σε μουσικές νότες.

Εκείνο το γέρικο σκυλί κοιτάζει επίμονα στη θάλασσα.

Μου θυμίζει τον Άργο (σκυλί του Ομηρικού Οδυσσέα)

που χρόνια και ζαμάνια κοίταζε το αχανές πέλαγος

περιμένοντάς τον να γυρίσει

για ν' αφήσει την τελευταία του πνοή

μπροστά στα πόδια του.

 

Πιο πέρα ένα ζευγαράκι τουριστών αγκαλιασμένο

στα βότσαλα γράφει ερωτικό χρονικό,

πάνω στην εξωτική τοποθεσία με μελάνι την ευτυχία.

Η σκέψη καθηλώνεται στις διαστάσεις του μεγαλείου...

Όλα γύρω είναι πανέμορφα κι ονειρεμένα...

Ένα τεράστιο θαυμαστικό

αγκαλιάζει την ματιά του υπαρκτού, τόσο τρυφερά

όσο η θάλασσα την πεντάμορφη κόρη της ΛΕΥΚΑΔΑ...

Αφιερωμένο στην ιδιαίτερη πατρίδα μου Λευκάδα

και στους συμπατριώτες μου

Λευκαδίτες.

 

 ΣΤΟ ΤΡΙΓΩΝΟ ΒΕΡΜΟΥΔΩΝ (ΑΧΑΝΕΣ)

Λαδώσαμε τις μηχανές

κι αίφνης χαθήκαν οι Βερμούδες.

Μέγα κοράκι το Αχανές

μας σκέπαζε με τις φτερούγες.

 

Κι εκεί κουμάνταραν δαιμόνοι

βαρύς Κυκλώνας μας πλακώνει.

 

Κόλαση πίσσα το σκοτάδι

ενόμιζα μπουκάραμε στον Άδη,

κι ήρθαν στη σκέψη μου κλαμένοι

θαλασσινοί χαροκαμένοι.

 

Τάζω αμέσως το σταυρό μου

σε ρημοκλήσι απ' το χωριό μου,

κι είπ' Άη Γιώργη ερημίτη

βοήθα να μείνω στον πλανήτη.

 

Κύμα φιδίσιο βούταγε,

και το καράβι μάδαγε.

 

Σε βαϊπρέσο δεκαεννιά

το τρις αναθεμάτο,

μας είχε κάμει τα κορμιά,

κορμιά μελλοθανάτων.

 

Κι απάν' στη μέρα εικοστή

το κύμα ξεράει,

μα η καρδιά μου κι αν σβηστεί

ψυχή μου στο πελάη...

                                                                      Λάγγος Νιγηρίας 1977

Αφιερωμένο στους συμμαθητές μου

ΈΛΛΗΝΑΣ ΕΓΕΝΝΗΘΗΚΑ

Έλληνας εγεννήθηκα

με λεβεντιά και χάρη

κανένα δεν προσκύνησα

και το 'χω για καμάρι.

 

Έλληνας επαράμεινα

φτωχός μα τιμημένος

κανένανε δεν έβλαψα

και είμ' ευτυχισμένος.

 

Και θάμαι πάντα Έλληνας

σε όλη μου τη ζήση

το λέω και το δήλωσα

με θάρρος και με πίστη.

1989

Μουσική: Νίκου Στέλιου

Τραγούδησε ο Παναγ. Βουρλέγκας

Τίτλος δίσκου: <Τα λεβέντικα χορευτικά>